– У Полацку “ў дварах” наткнуўся на кучку фанатаў аднайменнага ФК, якія, як я зразумеў, вярталіся пасьля перамогі нат МТЗ-Сельпо. Думаў прыйдзецца “даць дастойны адпор” і адчуць сябе Касіусам Клеям, альбо хаця б злым Панкаўцом, ці проста “даць драпака”, тым больш што піхануў аднаго зь іх авангарду плячом. Але не, пранесла. Тыя спыніліся, зьмералі мяне “на вока”, і пайшлі сабе далей: “Блю-вайт, блю-вайт, блю-ва...”

– Да гэтага ехаў у “дзесятцы” і, не паверыце... закахаўся зь першага пагляду, дакладней, пагляд быў не адзін – усю дарогу між нашымі паўночнымі гарадамі-спадарожнікамі той самы пагляд ад яе адарваць не змог. А як толькі адарваў – дзяўчына зьнікла... Проста магія нейкая, чорная. Так і стаіць у вачох яе вобраз. Здалося, што яна некалькі разоў мне нават усьміхнулася. А можа проста сьмяялася з дурня, што сядзіць разінуўшы рот і ўтапырыўся ў адну кропку. Учора толькі на футбол адцягнуліся думкі, а потым зноў... і дагэтуль.

Сам фшоке, не люблю гэтаю іхняю імперскаю сімволіку і ніколі не думаў, што гэты герб у мяне тут зьявіцца. Тым больш два разы, але... усё бывае :)

Poll #1487116 Хто каго?
Open to: All, detailed results viewable to: All, participants: 9

Хто пераможа, Расея ці Славенія?-2

апд. Трэба каб Расея абавязкова перамагала, ці хаця б гуляла ўнічыю, бо яшчэ ў суботу паспорыў з сябрам на пяць пэлтараў, што яна пройдзе ў Паўднёваю Афрыку:)

апд2. :))) Ххы, напэўна на прасторах ад Бранска да Сахаліна учора з гора быў выпіты месячны запас гарэлкі:)))

Вычытаў у падручніку па гісторыі сярэднявечча:
“Для более эффективной работы студенту рекомендуется вести отдельно:
- тетрадь для записи лекций;
- тетрадь или блокнот с алфавитом для записи терминов;
- тетрадь для самостоятельного составления конспекта темы;
- тетрадь для выполнения заданий.”
Прачытаў і рассмяяўся:))) А калі ўсё гэта ў адзін сшытак разьмясьціць, што, атрымаецца малаэфектыўна? Гэта ж калі на кожнаю пару па чатыры сшыткі цягаць, не тое што ніякіх грошай на іх не хопіць, але і проста сілаў і вольнага часу. Наколькі памятаю, у мяне былі два-тры сшыткі на ўсе прадметы. І хапала: лекцыі якія патрэбна запісаць, на ўсе кантрольныя і самастойныя аркушыкі павырываць, нат самалёцікі папускаць. У некалькіх аднагрупнікаў увогуле адзін сшытак на ўсё быў. Ды і зручна гэта. А тут – чатыры. Тым больш, хутчэй за ўсё, 2-і, 3-і і 4-ы сшыткі рызыкуюць застацца амаль пустымі. Карацей, усьміхнула:)))


І яшчэ, сёньня Дзень народзінаў Мікі Мауса. Мікі ўжо аж 81! А спачатку Дысней хацеў назваць мыша Морцімэр. Прыкіньце – Морцімэр Маус. Не хапае толькі тытула, лорд Морцімэр Маус:)))

У нядаўна прайшоўшаю пятніцу 13-ае у нас здарылася проста такі дэдэктыўна-містычная гісторыя. На працу да мяне зайшоў сябра, ды “пахваліўся”, што яму нейкія там грошы ў касе выдалі “пяцёркамі”. Паржалі мы разам з гэты “процьмы” грошай, пагуляліся, нават сфоткалі на маю мабілу.


А ўвечары ён выявіў, што грошы некуды прапалі, бязсьледна зьніклі недзе па дарозе з Наваполацка ў Полацак. Усё б нічога, але ж мы іх СФОТКАЛІ. Раней я не верыў у нячысьцікаў, а цяпер нат не ведаю...
Пажартавалі потым разам, мол “о, глядзі, вось дзе яны – твае грошыкі” :)))

Закінула мяне нядаўна нялёгкая ўпершыню наведаць раён Грамы, а Грамы – гэта так сказаць Полацкі Гарлем. Толькі, мне заўсёды здавалася, што замест неграў і лацінасаў з валынамі, тут перасоўваюцца цыганы, “салаў’і”, “сінякі”, проста “булдосы” і іньшыя “апоўзьлікі” з чарнілам. Цыганоў, як не дзіўна, там так і не ўбачыў, а вось астатніх вышэйпералічаных прадстаўнікоў мясцовай фаўны – колькі заўгодна. Звычайных людзей канечне таксама, але гэта так, у межах статыстычнай недакладнасьці. Вось тыповы прыклад мясцовага пейзажу:



Але ў асноўным гэта, канечне, т.н. “часны сектар”. І, па-большасьці, зусім непрывабны.

Вось і аддзяленьне сувязі, Пошта, якое мне трэба было знайсьці, разьмяшчаецца ў адным з такіх дамочкаў. І гэта ў кіламетрах паўтарох-двух ад цэнтра горада, ад цэнтра Еўропы, калі хочаце (бо ёсьць на праспекце Скарыны такі помнік).
Але, мяне тут чакала заслужаная ўзнагарода. На ўжо ўзгаданай пошце, аказваецца, працуе вельмі цікавая дзяўчынка, зь якою калісьці, гадоў пяць-шэсьць таму, разам хадзілі на нямецкаю мову (паколькі група немцаў была маленькая, нас спаравалі, ой:)))), з эканамістамі) і былі добра знаёмыя. Доўга размаўлялі, наведвальнікаў усёроўна ранкам у панядзелак зусім не было, успаміналі нашаю “любімаю” выкладчыцу Ціну Іосіфаўну... і г.д. Карацей, атрымаў ад яе запрашэньне на гарбату ў бліжэйшыя выходныя. Вось як падарожжа ў самае прынепрыемнейшае месца можа пакінуць і добрыя ўражаньні. :)))

У канцы такога напружанага працоўнага тыдня мяне чамусь заўсёды цягне на ўспаміны. Вось і цяпер сядзеў, успамінаў, нават пачаў гаварыць сам з сабою (не, ну зусім як стары дзед)...


Вось у тым прыкладна месцы, за Багаяўленскім кляштарам, мы з трэцяга курса зьбіраліся з аднагрупнікамі, ці проста з сябрамі і сяброўкамі... Дзьвіна, тэраса над ракой, сьвежае рачное паветра, піва, размовы. Як я люблю гэтае месца ў Полацку. А яшчэ і гэтае.


Проста за назву: Плошча Свабоды.
Пішу сёньня пра другі любімы свой горад, бо першы – Глыбокае – і так аб усім ведае :)
А у вас ёсьць любімае месца ў вашым (ці любімым) горадзе. Калі не паленіцеся, то можаце кідаць фоткі і кароткае апісаньне проста сюды ў каменты. Будзе галерэя :)))

1 шапік. - А Наша Ніва ёсьць?
- Нэт. Сколько можно спрашывать?!
2 шапік. - Нет. Простите, но уже продали, по одному номеру всего дают. Досвидания.
3 шапік. - Что?! Есть.
Кідае нумар газеты, бярэ маю дзесятку і выдае рэшты... "пяцісоткамі". :) Хаця я добра бачыў, што каса забітае і "пяцёркамі", і "тысячамі". Добра, на дурных не крыўдуюць, але “доколе, товарышчы”?

Тут русафобы ды й некаторыя звычайныя людзі зморшчыліся і зашыпелі па-зьмяінаму як вампіры на крыж. :)

Poll #1484754 Хто каго?
Open to: All, detailed results viewable to: All, participants: 8

Хто пераможа, Расея ці Славенія?

Як мне, дык гэты матч вельмі цікавы. А вам?
Галасуем, ды і каменты вітаюцца.

апд. А пятым пытаньнем проста вяду перапіс, ой, улік бландынак:)

апд2. І ўсё ж Расея, чаго і трэба было чакаць.

Заўчора гартаючы каналы спаніўся на перадачы “ЛАДа” “Спорт-кадр”. Там йшоў сюжэт пра матч Чэлсі – МЮ па-беларуску. Вырашыў даглядзець да канца і не пашкадаваў: каментатар выдаваў проста цудоўны тэкст цікавай мовай. Вось толькі некаторыя з гэтых перлаў перлін:
“А гэта Анэлька стрэліў! Ужо нешта падобнае на сапраўднаю пагрозу. Ван дэр Сару прыйшлося добрага нырца даць, каб захаваць цнатлівасьць сваіх варот.”
“Джэнтэльмены гулялі па-джэнтэльменску, сэру Алексу гэта надакучыла аднаму зь першых, і ён пеўнікам ускочыў са свайго месца, ды паспрабаваў даказаць нешта арбітру.”
“Што зьеў Драгба да гульні, ведае толькі ён, але для чагосьці перапынку яму было мала. :) Пасьля трох хвілін чаканьня каралеўская асоба, якая не спазьнілася, а затрымалася, зьявілася на полі.”
“А тое, што стварыў Эванс можна апісаць, але трэба і бачыць: карацісты, калі робяць такое, крычаць “кійя”.” :)
“Пасьля пачалося: Гігз і Іванавіч - бадаюцца, Руні - прачынаецца...”
Ну вось, як вам? Такі футбол каментарый нам трэба!
А ты змог (змагла) бы быць каментатарам, то бок не затыкацца гадзіны дзьве запар і вярзець хаця б нешта адэкватнае?

Сёньня раніцай выйшаў з маршруткі, не пасьпеў яшчэ і метраў дзьвесьце прайсьці, падлятаюць ка мне два “сіняка”: “Брацішка, ты понимаешь, не хватает 500 рублей, а трубы горят!”. Ціпа просяць у мяне гэтаю “непад’ёмнаю” суму. Па майму твару відаць адзін зь іх здагадаўся, што мецэнацтваваць я сёньня не “распаложан”, падымае праваю руку і як дзедушка Ленін на сьветлы шлях указвае на купку такіх жа як ён таварышаў: “А то ведь мы и братву можем позвать?!”. Тут я ўжо не стрымліваю усьмешкі: восем раніцы, а яны так весела на мяне зьнізу глядзяць:-) Далей другі зьмяняе гнеў на міласьць і выпальвае: “Дык может и ты с нами?” (Відаць, прынялі за свайго). Ўжо больш не ў сілах трымацца я са сьмехам адыходжу: “Ага, харашо, вечером мне позвоните!”. “Ладно, падла, придёт война – попросишь хлеба!” і з такім жа спрытам “удалілісь”. М-да, дзень пачынаецца з усьмешкі:-)

Паехаў на выходных у Глыбокае. І трэба ж было адразу з цягніка сустрэцца са старым таварышам (аднакласьнікам з 1 па 4 “Г”). Запрасіў ён да сябе ўвечары на піва. Ну я, нічога не падазраючы, падыходжу да яго з “паўтарасікам”. М-да, такое “піва” я вам скажу атрымалася. Гэта было яшчэ больш парочна, чым візіт у “садом і гамору” усяе віцебскай вобласьці – агульны вагон цягніка Віцебск-Друя-Лынтупы. У звычайнаю трохпакаёўку набілася чалавек дваццаць: усе прыстойнага выгляду, пара знаёмцаў, але ў асноўным новыя твары, дзяўчаты, па-мойму нават дзьве зь іх школьніцы, маладога веку жанчыны і хлопцы. Карацей, было “весела”... Прынамсі, колькі памятаю... Хлопцы неяк хутка разыйшліся, засталіся толькі гаспадар кватэры і я. Дзяўчаты аказаліся многа больш стойкімі. Толькі вось на карысьць ім гэта яўна не ішло. Такія размовы пайшлі “разумныя”, показкі пра бландынак проста адпачываюць: плёткі, чуткі, прамыўка касьцей сваім адсутным хлопцам, а к канцу і выхваленьне сваімі “подзьвігамі”... Паколькі піў вельмі мала, трымалі мяне там толькі ўгаворы сябра. Ну не кідаць жа аднаго. Да, жанчыны і алкаголь – гэта проста п*****ц. “З гора” прыйшлося піць і самому. Далей помніцца нямногае, так, асобныя ўрыўкі:
“Эээ, а давайте на улицу! (мы у гэты момант хавалі ўсё іх абуваньне ў шафу, бо выпусьціць такі статак “у сьвет” – гэта значыць зраніцы палову зь іх знайсьці ў “мусарні”, а астатніх – у больніцы)”.
“Маша, а подлей, чёто пиво не вставляет!”
"“Дурак” на распрананьне".
“– Маш, это, может лучше останемся друзьями?
( Read more... )

Ішла тут нядаўна на працы гаворка пра нечае вясельле, ды ўзялі і ў мяне запыталіся: “Віталя, а чо ты не жэнішся?” Так і адказаў, не задумваючыся: “А нахера мне яно трэба!” А то яны тут абмяркоўваюць, “ай, якая яна прыгожая будзе нявеста”, “дзевачка якая сімпацічненькая”, і да т.п. А раньш жа не так было, яшчэ пры маіх дзядах... Бабская старана роду будучага маладога “шарсьціла” ўсю радню будучай маладой, хто ёсь хто, хто калі каго браў, хто за каго захадзіў, хто сядзеў, працаваў, ці гоняць самагонку, ці “прыбраная” хата. І галоўнае пытаньне: “А яна ці будзіць работу рабіць?” Перш за ўсё – ніхто не хацеў сабе гультаяватай нявесткі. Прыгажосьць, у цяперашнім нашым разуменьні, была справай другаснай... Мужчынская старана абмяркоўвала гаспадарку, у якой вырасла дзеўка, да чаго прывучаная, таксама жаноцкія вартасьці, такія як грудзі ці, прабачце, срака, і, канечне, не пра іх прыгажосьць у нашым сучасным яе разуменьні, а толькі дзеля таго, ці зможа яна добра вынасіць, нарадзіць і выкарміць дзіця – працяг іх роду. Так, сапраўды, прыярытэты зьмяняюцца... Зараз ужо з усіх бакоў можна пачуць, што “мая гатаваць ня ўмее”, “мая сказала – дзеці нам пакуль нятрэба”, “хатняя праца – гэта не для мяне”, “ой, а што эта? – Карова?”... Думаю...

Мабільная зіма

 Сонца :) Я як кот - люблю сонца, валяцца пад яго промнямі, што пранікаюць праз ваконнае шкло, пяяць курну, але... толькі зімой, ці восеньню, як зараз... Сонца :(  Я як сабака - не люблю сонца ў летняю сьпёку і штораз нараўлюзьбегчы ў цянёк... і хакаю... Зараз за вакном сонца і сьняжок. Грыбны сьняжок :)  

Чота сёньня дзень такі прыгожы, прабівае на успаміны, не пабаюся гэтага слова настальгію. Неяк даўно быў такі перыяд, што ў начы доўга не мог заснуць. Прыходзілася думаць. А каб ня думаць пра непачатыя курсавікі і непадрыхтаваныя семінары успамінаў мінулае, вёску, дзеда... Неяк стаў разважаць, чаму мне так даспадобы прыйшлася беларуская музыка. Тым больш, што пачынаў я ў дзяцінстве, упрост скажам, ніфіга не з беларусчыны. Да восьмага класа быў гопнікам і слухаў папсу, “ташчыўся” ад хітоў, якія зараз вісяць у папцы “прыколы”, кшталту “Вецер с моря дул...”, “Ну что же ты студент...” З восьмага да дзесятага – рэперам. Купіў сабе шырокія штаны, ды слухаў у плэеры на касетах розныя “рэп-беспределы”. Не скажу, што зараз зусім яго ня слухаю, але цяпер, пераважна, гэты рэп беларускі... альбо “Карандаш” (ну так, грэшны, гэта мая слабасьць). Потым, з дзесятага класа, я стаў металістам! Сябар з Мінска “падсадзіў” на “Арыю” і панеслася... розныя “мастэры”, “некраманты”, “імморталы”, “кругеры”, “напалм дэзы” і г.д. і да т.п. Карацей, поўнае “сярэднявечча”. Прыемным адкрыцьцем, дарэчы, быў знойдзены мною ў Глыбокім! шапік з цяжкой музыкай. Думаю не трэба казаць, куды сталі сплаўляцца ўсе мае кішэнныя грошы... І неяк, падчас чарговага “набегу” на той шапік нешта стрэліла запытаць “чево нібуць беларуского”. Прадавачка, доўга не думаючы, прапанавала два альбомы N.R.М.: “Тры чарапахі” і, здаецца, “Пашпарт...” Вось гэты момант я і лічу адпраўным. ( Read more... )

І я таксама захацеў прыняць удзел у “дзьвіжы”. Умовы простыя і “барадатыя”. Калі хочаце, адзначаецеся ў каментах, і я вам задаю 5 пытанняў, а вы на іх адказваеце.
Вось пяць пытаньняў ад ku_palinka.

1. Улюбёны алкагольны напой.

Ну, тут двух варыянтаў быць не можа. Гэта канечне ПІВА. Наконт гатункаў нават да гэтага часу з улюбёнымі не вызначыўся. Кожны пад настрой. Але часьцей за ўсё налягаю на сьветлае.

2. Руль і педалі - гэта пра цябе?

Не, пакуль што не магу ўявіць сябе за стырном. Ды й не люблю ўсю гэтаю тэхніку. Яшчэ ў дзяцінстве як хадзіў да маці на працу, усе там называлі мяне “дзірэктарам” і казалі, што мне трэба асабісты кіроўца.

3. Што ў жанчыне для цябе важней - розум ці зьнешнасьць?

Шчас скажу хутка і праўду. Зьнешнасьць!

4. Найлепшы сродак рэлаксацыі?

Альбо футбол: дома перад тэлевізарам, за кампутарам, у зале ці на паляне ўжывую. Альбо піва з сябрамі. Толькі калі гэта дзеля размовы, а не тупа дзеля піва. Такое таксама бывала.

5. Што ты распавядзеш сваім унукам?

Буду ім доўга і па сто разоў расказваць, як выйграў прэзідэнцкія выбары ў 2021 годзе.
;)