Знайшоў новы экзэмпляр у маю калекцыю. :)


...

Задрала зіма... карацей... хачу лета!


ЗЫ. Каб не ведаў, дык падумаў бы што на фота адна мая добрая сяброўка. Так падобная з-заду! Яна ўлетку па Глыбокім яшчэ і ня так расьсякае:)

Перайшоўшы ў новы клас, як напэўна заўжды здараецца, спачатку адчуваў сябе белай варонай: ніхто амаль са мной не “вадзіўся”, настаўнікі не выклікалі да дошкі, ды й я не з першымі ні з другімі, па-праўдзе, не хацеў тусавацца. Хаця і разумеў, што сітуацыю трэба паціху зьмяняць. Памятаю, было гэта ў самым пачатку дзесятага класа, 12 верасьня, у дзень народзінаў майго брата. Класуха павяла нас у ГДК на нейкае цыркавое “супер-шоў”, там я сустрэў былых аднакласьнікаў, ну і, натуральна, пайшоў сядзець з імі. Новыя аднакласьнікі нямаведама чаму вырашылі на гэта пакрыўдзіцца. Сказалі, што трэба неяк загладзіць свой касяк. “А слабо з намі пайсьці гарэлку піць увечары!” (Неяк я абмовіўся, што ніразу яшчэ не піў.) Што ж, тады для мяне было абсалютна недапушчальна пайсьці супраць калектыву... Згадзіўся. Пілі гарэлку, хаця і вераб’інымі дозамі, але і без закусі. Не лічыць жа закусьсю чыпсы. Пілі за ўсё: за мяне, за астатніх, за класуху, за каханьне. Блізу сярэдзіны “вечарыны” прычапілася ка мне дзяўчынка, таксама новенькая. Разоў з пяць мы з ёй адыходзілі ў бліжэйшы хмызьняк, але паколькі акрамя як цалавацца яшчэ не я ні яна нічога большага ня ўмелі, то заўсёды, хутка наталіўшыся, вярталіся да кампаніі. Так мінула 8, 9, 10 гадзінаў. Пасьля апошняга набегу на хмызьняк, мы вырашылі ўдваёх адысьці да дому. На нагах я ўжо стаяў не вельмі ўпэўнена. Неяк нечакана, але акрысьціўшы “жаніхом і нявестай” цяпер ужо сябры нас спакойна адпусьцілі. Хоць дарога была і не доўгай (Жэня, так дзяўчынку звалі, жыла зусім побач), але за яе я пасьпеў прамовіць напэўна тышшу камплементаў, некалькі разоў зачапіўшыся зваліцца далоў, і, галоўнае, навобмацак вывучыць ўсю геаграфію жаночых органаў... Разьвіталіся. Дома мяне чакалі раззлаваныя бацькі, што абзванілі ўжо бальніцу, міліцыю, а можа нават і морг, брат, што проста каціўся ад рогату, тазік у які я... ну вы самі ведаеце што рабіў... Наступныя два тыдні я правёў дома, бо захварэў нейкім ці то бранхітам, ці то ангінай, і ў школу мяне не пускалі. А зьявіўшыся там (дарэчы пад апладысменты за мае геройствы) даведаўся, што Жэню бацькі ўсё ж перавялі як і хацелі ў ангельскі клас, у трэцюю школу. Наступны раз з ёй сустрэліся толькі ў дарослым жыцьці. Можа яно і да лепшага...

...

То была апошняя замалёўка пра школу, да сьвята, так бы мовіць. Каму цікава, астатнія тры тут.

( Read more... )

У школе, як і ўсе нармальныя гультаі небатаны хадзіў змагацца на розныя раённыя гуманітарныя алімпіяды: па гісторыі, геаграфіі, эканоміцы. Там было цікава шчэ і з-за таго, што кожны раз давалі нават за ўдзел нейкія хоць і невялікія, але грошыкі, кармілі, паілі, зарганізоўвалі “дасуг”. У дзевятым класе “заваяваў” два другіх і адно трэцяе месца, цэлы год з-за гэтага “вісеў” на дошцы, хадзіў у рэспэкце ад настаўнікаў, атрымаў 3 падарункі на новы год. У 10 класе гістарычка сказала, каб рыхтаваўся толькі да яе прадмета, і калі не перамагу, яна мяне за яйкі падвесіць (амаль так і сказала). Але адна бяда, увялі яшчэ і ўнутрышкольны адбор. Не, я ні ў якім разе не баяўся канкурэнтаў, бо “ізьліваць” думкі на паперу ўмеў ці ня лепш за ўсю школу. Не. Проста падсела ка мне на гэтым адборышчы Танюша, адна з лепшых дзяўчат школы, па якой я сох ужо каторы год. (Дарэчы, яна ўжо тыды насіла ці не трэці з паловай памер.) Так і кажа: “выканаю любое тваё жаданьне, калі падкажаш правільныя варыянты ў тэстах”. Увыніку, мы здалі два стоадсоткава аднолькавых сшыткі з правільнымі адказамі. “Жаданьне”, па двухбаковай згодзе, я павінен быў агучыць пасьля раённай алімпіяды. А на наступны дзень чакаў такі аблом: паколькі я быў любімцам класухі-гістарычкі, то атрымаў на пяць балаў больш, з фармулёўкай – за прыгожы почырк, і быў адзін дэлегаваны на раён. Вось так Танюша “згубіла” рэальную магчымасьць патрэсьці сваімі “вартасьцямі” перад нашай разьдзявальняй. І калі праз некаторы час выпытала ўсёж “жаданьне”, мне здалося, нават трохі засмуцілася... У апошніх дзьвюх чвэрцях дзесятага класа мы сядзелі за адной партай.

...

Вярнуўся я... Жывы і здаровы. З апошніх 130 гадзінаў праспаў 110, так што можна сказаць полансіл. А яшчэ ў чацьвер думаў што ўсё, капцы... Не даждзёцесс!   =)

...

Платт і Пелтанен застаюцца. Па-праўдзе, вельмі цікавіла гэта пытаньне.

Добра, што ўсё так. Ато гэта была б не каманда.

З нагоды маючага адбыцца "вечару п'янкі і распусты" усіх выпускнікоў патэлефанаваў мне адзін аднакласьнік, з якім больш-менш камунікавалі пасьля адкідкі. Пагаманілі. Успомнілі як хадзілі ў секцыю боксу. Прыйшлі мы карацей на першы занятак, пазырылі, вырашылі - "ідзем!" На другім занятку трэнер нас, як водзіцца, паставіў у спарынгі з такімі ж пачаткоўцамі што і мы. Ну ясная справа мы ўсіх адмудохалі. Наступным разам ніхто з пачаткоўцаў ні са мной, ні з Дзімкам у спарынг не станавіўся (хаця ладна я ў восьмым класе быў дзесь метрсемсят, а сябра ж - метр у скачку). Ну і трэнер ня будзь дурнем і каб збіць з нас пыху паставіў супроць дваіх аднаго дзесяцікласьніка з трэцяй школы, што займаўся ў клубе ўжо другі год. Што сказаць, хвіліны па дзьве мы пратрымаліся, а потым я атрымаў у ськівіцу, Дзімка ў сваім "боі" некуду ў фанеру. Пераможца з ухмылкай глянуў на нас, на трэнера: "Вось вам, малалеткі". На наступную трэнероўку мы йшлі без асобай радасьці, трохі пабегалі, паскакалі на "жудаснай скакалцы", трохі затрымаліся, бо знасілі інвентар. Заходзім у распранальню, а там адзяецца "хто бы вы думалі"? Канечне... "Чароўны" ўчорашні пераможца. Ну на гэты раз, што і казаць, удваёх мы яго перамаглі... Наступным вечарам мы радасныя ішлі ў секцыю... па футболе.

.

Уключыў учора ўвечары выпадкова “эйуан”, там йшоў канцэрт нейкі. Пагляд затрымаўся на дзяўчынцы-вакалістцы, што чытала свой верш. Цікава, думаю, трэба глянуць. Аказалася, што і сам гурт зусім нядрэнны.


( Далей )  А што вы для сябе адкрылі апошнім часам?

У новым сезоне каманда што грала пад нікам "эмтэзэ-рЫпо" будзе насіць назву "Партызан". Няўжо яны і праўда гэта зрабілі:) Нехта нават эмблему ўжо намаляваў.


А што, калі з такім "візуалам", то гэта будзе цікава.

Чаму ўсе сучасныя падручнікі і ўсялякія дапаможныя кніжкі па гісторыі (а калі-некалі і сур'ёзныя манаграфіі і зборнікі) вызываюць адно сьмех... ну ці хаця б усьмешку... Няўжо меў рацыю той геній, што казаў:

Усе гістарычныя кнігі, якія не змяшчаюць хлусьні, занадта нудныя!

Многа піва - гэта зло! У суботу зразумеў тое на сваёй шкуры... Напіваюся вельмі рэдка, дзесь раз на некалькі месяцаў, а тут сабраліся сяброўскай кампаніяй, пачыналася ўсё з малага, але потым... дагон, аперацыя "ганцы", лідскае "жыгулёўскае", п'яны базар, баі за коўдры і падушкі гэтай жа зброяй і г.д. А раніцай зноў баліць галава і закрадаецца думка "а нафіг  усё гэта было трэба?" Карацей, вырашыў кінуць піць піва, далей не больш за "маленькую", а калі сьвяткаваць што, дык напой можна і выкшталцоней падабраць...   блін, прагучала як споведзь на  тусах ананімных алкаголікаў

Тут сяброўка ўзялася і намалявала карціну паводле вось гэтай вось нашай фоткі (не ведаю што ёй зайшло, але...), ды кажа што не тое што не падаруе, а нават і не пакажа, калі я не выдам ёй цікаваю і трапнаю для яе назву. Вось сяджу і туплюся (шосты працоўны дзень у тыдні гэт вам не жартачкі, галава пустая... як я там казаў думкі ў галаве нібы ў музеі... толькі пуста ўнутры)...


Можа дапаможаце якімі варыянтамі???

Ну вось я, нарэшце, дачачакаўся! Жыву ў сталіцы Беларусі. Няхай сабе і ў культурнай. Не ведаю, што гэта дасьць гораду (акрамя, канечне, канцэртаў Дарафеевай і г.д. зорышчаў эстрады), але ўсёадно прыемна.

Цяпер бы "культурку" падняць...

Сёньня "TUT.BY выясняет, нужна ли белорусам смертная казнь". Зноў будуць пераціраць патрэбна-непатрэбна, мараторый-шмараторый, еўропа-нееўропа, амерыка і да т.п.

http://news.tut.by/society/158475.html

А я вось гляджу, што ў сьвеце робіцца (Нігерыя, Вірджынія, Гаіці...), і каторы ўжо раз скажу: сьмяротнае пакараньне патрэбна! І без усялякіх там адгаворак, кшталту "так, але не з нашымі судамі...", "так, але не ў нашым грамадстве..." Але гэта толькі асабістае меркаваньне. Не магу нават уявіць, як чалавек адабраўшы жыцьці ў дзевяці іншых, застанецца капціць гэты і так ужо добра закопчаны сьвет...

* * *

1917 год.
– Алло, гэта "Смольны"?
– Так.
– А ў вас піва ёсьць?
– Не.
– А дзе ёсьць?
– У "Зімнім".
- Урраааааааа!


( Пух )

Ну і "ворд", ну і сукінсын!


=)))

 Украіна, Гаіці, гумарысты... Пакуль усё адно...

Значыцца сыходжу ў падпольле. Хто са мной?

апд. Там, унутры, прапаноўваем новыя тэмы. Дарэчы, патрабуюцца дабравольцы:)

Да нас прыязджалі паэты Анатоль Вярцінскі і valjaryna Кустава. Добра атрымалася, хоць імпрэза і аказалася вельмі кароткай. Вярцінскі - мэтр, што тут яшчэ дадаць! Валярына цікавая... яна гучыць намнога лепш, чым на паперы. Жаночая паэзія, па мне, павінна быць уголас... А я трохі "памаўчаў па-беларуску" і атрымаў за гэта заслужанаю торбачку.

Потым быў футбол. Футбол увогуле не можа неатрымацца: мы перамаглі, я забіў галешнік, хаця і запісны гопкіллер! "Увобшэм", нармал!

А яшчэ сябар прывёз з Ліды вось такую вось апранаху:


Як вам?   =)))))